ازهردری سخنی

باور نمی کند دل من مرگ خویش را
نه نه من این یقین را باور نمی کنم
تا همدم من است نفسهای زندگی
من با خیال مرگ دمی سر نمی کنم
آخر چگونه گل خس و خاشاک می شود ؟

آخر چگونه این همه رویای نو نهال
نگشوده گل هنوز
ننشسته در بهار
می پژمرد به جان من و خاک می شود ؟

در من چه وعده هاست
در من چه هجرهاست
در من چه دستها به دعا مانده روز و شب
اینها چه می شود ؟

آخر چگونه این همه عشاق بی شمار
آواره از دیار
یک روز بی صدا
در کوره راه ها همه خاموش می شوند ؟

باور کنم که دخترکان سفید بخت
بی وصل و نامراد
بالای بامها و کنار دریچه ها
چشم انتظار یار سیه پوش می شوند ؟

باور نمی کنم که عشق نهان می شود به گور
بی آنکه سر کشد گل عصیانی اش ز خاک
باور کنم که دل
روزی نمی تپد
نفرین برین دروغ دروغ هراسناک

پل می کشد به ساحل اینده شعر من
تا رهروان سرخوشی از آن گذر کنند
پیغام من به بوسه لبها و دستها
پرواز می کند
باشد که عاشقان به چنین پیک آشتی
یک ره نظر کننند

در کاوش پیاپی لبها و دستهاست
کاین نقش آدمی
بر لوحه زمان
جاوید می شود

این ذره ذره گرمی خاموش وار ما
یک روز بی گمان
سر می زند جایی و خورشید می شود
تا دوست داری ام
تا دوست دارمت
تا اشک ما به گونه هم می چکد ز مهر
تا هست در زمانه یکی جان دوستدار
کی مرگ می تواند
نام مرا بروبد از یاد روزگار ؟

بسیار گل که از کف من برده است باد
اما من غمین
گلهای یاد کس را پرپر نمی کنم
من مرگ هیچ عزیزی را
باور نمی کنم

می ریزد عاقبت
یک روز برگ من
یک روز چشم من هم در خواب می شود
زین خواب چشم هیچ کسی را گریز نیست
اما درون باغ
همواره عطر باور من در هوا پر است

شعری از سیمین بهبهانی برای جنبش سبز، با عنوان «سجاده، فرش عنف و تجاوز»

سیمین بهبهانی می‌گوید وظیفه شاعران و نویسندگان است که وقایع کنونی ایران را در تاریخ ثبت کنند. وی سرودن آخرین شعر خودش با نام «سجاده، فرش عنف و تجاوز» را تلاشی در جهت ثبت بخشی از این رویدادها می‌داند:

سجاده فرش عنف و تجاوز، ای داعیان شرع خدا را!
بر قتل‌عام دین و مروت، دست که بسته چشم شما را ؟

الله اکبر است که هر شب، همراه جانِ آمده بر لب
آتشفشان به بال شیاطین، کرده‌ست پاره پاره فضا را

از شرع غیر نام نمانده‌ست، از عرف جز حرام نمانده‌ست
بر مدعا گواه گرفتم، جسم ترانه قلب ندا را

انصاف را به هیچ شمردند، بس خون بی‌گناه که خوردند
شرم آیدم دگر که بگویم، بردند آبروی حیا را

سهراب‌ها به خاک غنودند، آرام آنچنان‌که نبودند
کو چاره‌ساز نفرت و نفرین، تهمینه‌های سوگ و عزا را ؟

زین پس کدام جامه بپوشند، بهر کدام خیر بکوشند
آنان‌که عین فاجعه دیدند، فخر امام ارج عبا را

سجاده تار و پود گسسته‌ست، دیوی بر آن به جبر نشسته‌‌ست
گو سیل سخت آید و شوید، سجاده و نماز ریا را

شعر فاطمه راکعی برای میرحسین موسوی - فوق العاده است

به آن مرد ابری که با بغضش آمد
در این خشکسالی که باران بگیرد

بشوید دوباره وطن دست و رویی
وضو در هوای باران بگیرد

ویکرنگی از نو بیاید به جولان
و از رنگ و نیرنگ میدان بگیرد

به آن مرد صادق که با عزمش آمد
که ایرانمان را ز دیوان بگیرد

بسوزد بساط دروغ و دغا را
و دزد و دغل را گریبان بگیرد

***

نمیخواست آن مرد عاشق که حتی
بهار انتقام از زمستان بگیرد

و میخواست این باغ پژمرده ، ایران
ز شور امیدی دگر جان بگیرد

و در "راه سبز امید" جوادش
قدم در قدم را گلستان بگیرد

چه کردند با رای سبزش خدایا
به جرمی که میخواست باران بگیرد

چه کردند با رای بشکوه مردی
که میخواست این ملک سامان بگیرد

بر آن بود تا سخت ای زندگی را
بر ای نسل سرگشته آسان بگیرد

وبیم قفس را برای همیشه
از این آهوان هراسان بگیرد

***

به آن مرد سوگند ، فرزند ایران
بمیرد مگر دیو ، ایران بگیرد

نشانی نماند به عالم ز دیوان
اگر لشگر عشق طغیان بگیرد

بشوید زمین را ز لوث پلیدان
اگر موج دریای ایمان ، بگیرد

***

همه با تو هستیم ای مرد ابری
به امید روزی که باران بگیرد

همه با تو هستیم با بغضهامان
به امید روزی که باران بگیرد